324 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Rik | Coming-Outdag maakt me kwaad

Rik | Coming-Outdag maakt me kwaad

'Als ik terugdenk aan mijn eigen coming-out, kan ik alleen maar concluderen dat die heel stuntelig was'

Op 11 oktober is het Coming-Outdag. Sinds 2009 staan we jaarlijks stil bij het moment waarop een LHBT voor zijn of haar seksuele geaardheid uitkomt. In aanloop hiernaartoe bespreken we regelmatig op de redactie hoe Gay.nl hier aandacht aan gaat besteden. Er knaagt iets aan me. Ik merk dat ik steeds bozer word, hoe langer ik erover nadenk. Uit de kast komen, anno 2017, waarom is dat nog nodig? Ik heb besloten net zolang te blijven strijden tot Coming-Outdag wordt opgeheven, simpelweg omdat het er niet meer toe zou moeten doen.

Als ik terugdenk aan mijn eigen coming-out, kan ik alleen maar concluderen dat die heel stuntelig was. Terwijl ik dit schrijf, moet ik diep in mijn geheugen graven – ik lijk wel een fossiel.

Halverwege de jaren negentig was internet geen gemeengoed en belde je naar een 06-lijn om in contact te komen met andere jongens. Dat deed ik iets te lang en te vaak, zo vond ook mijn moeder, die zich rotschrok van de torenhoge telefoonrekening. Nadat ze een gespecificeerde rekening had opgevraagd, wist ze precies door wie en waardoor die was veroorzaakt.

Mijn ouders waren destijds al gescheiden en mijn vader was een ander verhaal, dacht ik. Ik ben stamhouder, iets waaraan ik regelmatig werd herinnerd. Aan mij de taak om de familienaam voort te zetten. Omdat ik die missie niet ging volbrengen, had ik al maanden geen contact opgenomen met mijn vader, bang dat het ‘H’-woord ter sprake zou komen.

Op een nacht – ik studeerde in Nijmegen – ging de telefoon. ‘Met je verwekker’, klonk het aan de andere kant van de lijn. Mijn vader was theaterdirecteur en na een paar glaasjes bier in zijn café wilde hij wel eens weten waarom ik ‘m eigenlijk negeerde. Na een aantal vragen van zijn kant over wat de reden van mijn terughoudendheid kon zijn, volgde inderdaad het gevreesde ‘ben je homo?’. Ik liet een lange stilte vallen. ‘Ach jongen, al kom je in een jurk en op naaldhakken thuis. Als je jezelf maar kunt zijn’, klonken ineens mijn vaders geruststellende woorden.

'Mijn werk voor dit medium heeft vele mooie kanten, maar soms word ik er moedeloos van'

Toch kom ik iedere dag weer opnieuw uit de kast. Op straat, in de supermarkt, op televisie en bij de sportvereniging, steeds weer verlangt men van mij om kleur te bekennen, want op diezelfde straat en in dezelfde supermarkt en op die televisie word ik op ieder moment  geconfronteerd met de heteronormatieve samenleving die het prima vindt dat man en vrouw hun leven delen, maar LHBT's consequent als 'anders' bestempelt. 

Op dit moment worden er mensen verstoten of in elkaar geslagen. Ergens op de wereld wordt iemand van zijn leven beroofd of op straat gezet door zijn ouders en verbannen door haar familie. Waarom? Enkel omdat ze hun leven liever delen met iemand van hetzelfde geslacht, of omdat ze zichzelf niet identificeren met het geslacht dat in hun paspoort staat.

Mijn werk als redacteur voor dit medium heeft vele mooie kanten, maar ik hoor ook dagelijks welke strijd anderen hebben moeten leveren om zichzelf te kunnen zijn. Daar word ik soms zo moedeloos van. Het enige wat ik dan voel is onbegrip voor mensen die ogenschijnlijk zo makkelijk een ander het recht kunnen ontnemen gelukkig te zijn.

Het maakt me vaak kwaad, maar vooral strijdbaar. Ik ben Rik en draag graag blauwe kleding. Drie keer in de week ga ik sporten en ik ben veganist. Boeken lees ik sneller dan dat ze gedrukt worden en ik heb een voorliefde voor vintage meubels. 35 jaar geleden kwam ik ter wereld als jongen en rond mijn puberteit kwam ik erachter dat ik me aangetrokken voel tot mannen. Volgens velen ben ik dan een homo, maar ik ben gewoon Rik, een veelzijdig mens van vlees en bloed, gelijkwaardig aan ieder ander en dat zou het enige moeten zijn waarop men mij en anderen beoordeelt.

Ik blijf schrijven voor Gay.nl totdat Coming-Outdag niet meer bestaat, maar voor het zover is, blijf ik strijden en mijn kanon afvuren. Een confettikanon, welteverstaan, met regenboogkleuren!

Rik Alexander (1982) woont in Amsterdam en is redacteur bij Gay.nl. Beeld: Jauke de Boer

  Whatsapp
09 oktober 2017, 09:00
324 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok