239 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Freek Bartels over A New Brain: ‘Homoseksualiteit is in deze voorstelling een bijzaak’

Freek Bartels over A New Brain: ‘Homoseksualiteit is in deze voorstelling een bijzaak’

Musicalster Freek Bartels over zijn nieuwste voorstelling, showtrappen en bekend worden op jonge leeftijd

Vanaf eind deze week staat Freek Bartels in off-Broadway musical A New Brain in de Amsterdamse NDSM-loods. Daarin speelt hij Gordon, een verbitterde componist, die in het ziekenhuis belandt voor een acute hersenoperatie. In het bijzijn van zijn vriend, moeder en neurotische vriendin vraagt hij zich af hij de juiste keuzes heeft gemaakt. We spreken Freek over de voorstelling en zijn eigen quarterlife crisis, of beter gezegd, het gebrek daaraan. ‘Ik heb oprecht nooit de ambitie gehad de wereld te veroveren, ik ben gewoon een ontzettende huismus.’

A New Brain is de eerste voorstelling van kersvers theaterinitiatief De Kernploeg, opgezet door debuterend theaterproducent Erwin Aarts. Doel is om vanaf dit jaar iedere zomer een kleinschalige, voor het Nederlandse publiek relatief onbekende, Amerikaanse musicalproductie op te voeren.

Voor dit debuut verzamelde Aarts een aantal bekenden uit het vak. Zo wist hij naast o.a. Lone van Roosendaal, Eva Poppink, Tony Neef en Jonathan Demoor, Freek Bartels te enthousiasmeren.

Freek Bartels en Tony Neef. © Neeltje Knaap

Dit klinkt als een voortzetting van het twee jaar terug teloorgegane M-Lab.
Freek: ‘Het springt inderdaad een beetje in dat gat, al worden er in het Amsterdamse Zonnehuis ook van dit soort kleinere, Amerikaanse producties opgevoerd. Deze projecten zijn voor mij heel leuk. Ze passen mooi in de agenda en doen me een beetje denken aan de trajecten die ik op school doorliep. In een zeer korte repetitietijd moet zo’n voorstelling stevig staan.’

‘Homoseksualiteit hoeft in deze tijd niet meer altijd het belangrijkste element van een productie te zijn’

Kende je het stuk al?
‘Sommige nummers wel, maar het stuk in zijn geheel nog niet. Ik vind het een mooi, niet voor de hand liggend verhaal. Het is vrij zware materie, die vrij licht wordt gebracht. Het is zeker niet 100 minuten melodrama.’

Vertel even in je eigen woorden waar het over gaat.

A New Brain vertelt het verhaal van een nogal verbitterde, 30-jarige man, die in het ziekenhuis belandt voor een hersenoperatie. Het is typisch zo iemand die veel zeurt, maar niet echt handelt. Zijn werk bestaat hoofdzakelijk uit het componeren van nummertjes voor een Sesamstraat-achtig programma – niet bepaald de droomcarrière die hij voor ogen had. Vanuit zijn ziekenhuisbed maakt hij de balans op: hij vraagt zich af of hij echt maakt wat hij mooi en leuk vindt, of dat hij daar simpelweg in is gerold. Je volgt als publiek niet alleen de situatie in de ziekenhuiskamer, maar ook zijn belevingswereld. Daardoor ontstaat een fantastische chaos.’

Jonathan Demoor speelt in het stuk je vriend.
‘Klopt, en ik vind het mooi dat dat niet het hoofdonderwerp vormt. Gordon is homo, maar dat is gewoon een gegeven. Het wordt niet enorm uitgelicht. We leven volgens mij ook in een tijd en plek waar dat niet meer altijd het belangrijkste element van een productie zou moeten zijn.’

Spelen jullie het stuk in een klassieke theateropstelling?
‘Niet bepaald. We spelen in een loods op de NDSM-werf, dus het publiek zit echt bovenop ons. Er is plek voor ongeveer 200 man in de zaal en die zitten aan weerszijden van een soort catwalk. Dat geeft ons als spelers een mooie uitdaging. We moeten er rekening mee houden dat niet straks de helft van het publiek het grootste deel van de voorstelling tegen onze ruggen aankijkt.’

Je bent even oud als Gordon, heb je zelf ook zo’n periode van reflectie achter de rug?
‘Ik heb geen quarterlife crisis gehad, maar ik ben me de afgelopen tijd wel bewuster van waar ik sta, wat ik doe, en wat ik nog wil. Gelukkig kan ik concluderen dat ik momenteel precies doe wat ik wil doen.’

‘Soms betrap ik mezelf erop dat ik me gedraag alsof ik al 40 jaar in het vak zit’

Je was pas 21 toen het tv-circus voor je losbarstte met Op zoek naar Joseph. Hoe was dat?
‘Dat heeft wel impact gehad, mijn carrière is toen echt in een stroomversnelling beland. Soms betrap ik mezelf erop dat ik me gedraag alsof ik al 40 jaar in het vak zit. Dat komt denk ik doordat het allemaal zo snel ging aan het begin. Ik heb fantastische dingen mogen doen, maar ik merk dat ik tegenwoordig wel iets bewuster kies voor wat ik zou willen doen.’

En zo kom je uit bij producties als deze.
‘Ja. Voorheen speelde ik ook wel af en toe in dit soort producties, maar ik heb heel lang onder vast contract gestaan bij Stage Entertainment. Daar is vorig jaar een eind aan gekomen en daardoor heb ik nu de vrijheid om rustig te kijken wat bij me past, waar ik zin in heb. Heel fijn is dat. Er komen nu andere dingen op mijn pad dan voorheen.’

Zoals Moeders en Zonen, bijvoorbeeld, waarin je vorig jaar speelde met Anne Wil Blankers en Paul de Leeuw – ik help je even pluggen.
‘Die voorstelling is vanaf half september weer een maand te zien, mensen! Ook Moeders en Zonen bevat trouwens een verbitterd persoon en homoseksualiteit. In dit geval gaat het om een starre moeder, die zich waagt aan een verzoening met de ex-partner van haar overleden zoon. De eerste reeks voorstellingen was zo populair, dat we later dit jaar nog een maand op tournee mogen. Echt te gek.’

‘Ik hou van integer, maar kan ook onwijs genieten van een showtrap en veren’

Zijn er ook producties die je niet meer zo snel zou doen?
‘Niet echt. Mijn smaak is heel breed. Ik kan onwijs genieten van een showtrap en veren, maar ook van een heel integer stuk, waarin het puur om de tekst gaat. Ik vind het momenteel wel erg lekker dat ik niet meer zeven à acht voorstellingen per week hoef op te voeren. De balans tussen werk en privé is nu een stuk rustiger dan 6 jaar terug.’

Lone van Roosendaal, Freek Bartels en Jonathan de Moor. © Neeltje Knaap

Heb je ooit overwogen om in het buitenland je geluk te beproeven?
‘Die ambitie heb ik nooit zo gehad. Ik heb weleens op West End geauditeerd voor een rol in Les Misérables, toen ik 23 of 24 was. Ik vond het doodeng. Het auditieproces viel me uiteindelijk alles mee, maar het is niets geworden. Ik heb daar geen problemen mee. Ik heb hier in Nederland iets opgebouwd wat ik niet zo snel zou achterlaten. Ik heb wel een agent in Londen die me af en toe mailt met leuke opties, maar ik ben volgens mij een ontzettende huismus. Ik heb nooit de ambitie gehad om de wereld te veroveren.’

Blijf je de rest van je carrière op het podium klimmen, of overweeg je weleens om voor de klas te gaan staan?
‘Grappig dat je dat vraagt. Het is een voor de hand liggende ontwikkeling. Ik zag laatst nog een aantal eindexamens op mijn oude opleiding in Tilburg. Ik heb daar ook weleens een masterclass gegeven. Je werkt dan met mensen die bewust voor die richting kiezen en kent het traject waar ze in zitten. Je kunt ze handvatten aanreiken, maar leert ook heel veel over jezelf door naar hen te kijken. Ik vond het heel leuk om op die manier in een veilige omgeving te sparren met elkaar. Leuker dan ik in eerste instantie dacht. Misschien komt dat ook wel doordat er de laatste jaren veel meer rust in mijn spel gekomen. Ik ben er nog niet heel bewust mee bezig, maar wie weet sta ik ooit lekker voor de klas.’

A New Brain gaat in première op 14 juli en is te zien t/m 23 juli in de Scheepsbouwloods op de NDSM-werf in Amsterdam. Tickets: www.de-kernploeg.nl.

Tekst: Martijn Kamphorst / Beeld: Neeltje Knaap

  Whatsapp
10 juli 2017, 15:00
239 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok