519 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Peter | Loslaten

Peter | Loslaten

'Ik kies voor een leven waarin ik lief mag hebben wie ik lief wil hebben’

Peter schrijft op Gay.nl regelmatig over de moeilijke band met zijn ouders. Ze verloren het contact, omdat zij Peters seksualiteit niet konden rijmen met hun geloof. Een paar weken terug stuurde hij hen een ontroerende brief. Hij vroeg ons deze in het kader van de Internationale Dag Tegen Homo- en Transfobie te publiceren, in de hoop dat hij anderen in dezelfde situatie steun biedt.

Pa en ma,

In februari stuurde u ons een kort bericht dat u de draad weer wilde oppakken. U reikte uw beide zoons na een aantal jaar stilte toch de hand. Hier hebben wij samen goed over nagedacht en uiteindelijk hebben we u een antwoord teruggestuurd. De inhoud is bij u bekend. Wij zouden graag een nieuwe draad willen oppakken. Een draad waarin we elkaar respecteren en jullie ons liefhebben zoals wij (willen) zijn. Helaas wachten wij tot op heden op een antwoord, maar dat blijft uit. Ondanks dat wij nogmaals om een antwoord hebben gevraagd.

Daarom stuur ik nu het volgende. Iets wat ik dacht nooit te hoeven doen. Iets wat mij zo vreselijk doet voelen, maar ook zal bevrijden. Iets wat ik wellicht veel eerder had moeten doen om u en mij de pijn en het verdriet te besparen.

‘Al 13 jaar lang voel ik mij niet welkom bij mijn eigen familie’

13 jaar lang leef ik in onzekerheid over het contact met mijn eigen ouders, zus, zwager en mijn nichtjes en neefjes. 13 jaar lang leef ik een leven waarin ik lange stiltes voel zonder u. 13 jaar lang krijg ik te horen dat mijn leven – zoals ik dit inricht – geen leven is, maar een zondig bestaan. 13 jaar lang laat u jojo-gedrag zien met momenten waar ik wel welkom ben en momenten waarbij de deur is gesloten, zelfs toen pa ernstig ziek was. 13 jaar lang voel ik mij ongelukkig, voel ik mij vervreemd, voel ik mij niet welkom bij mijn eigen familie. Voel ik mij niet gewenst bij mijn eigen ouders. 

Het leven volgens uw kerk, de gereformeerde gemeente, is niet mijn leven. Grotendeels ligt dit aan hoe de gereformeerde gemeente met homoseksualiteit omgaat. Een leven zonder een man – zoals de kerk vraagt – is niet mijn leven. Simpelweg, omdat ik aan mannen liefde wilde geven en genegenheid wilde ontvangen. Net zoals u beiden elkaar liefde geeft als man en vrouw.

Momenteel worden homoseksuele mannen en vrouwen steeds vaker lastiggevallen. Stellen van hetzelfde geslacht worden in elkaar geslagen omdat zij, net als u, op straat hand in hand lopen. In andere landen worden homoseksuele mannen gevangen gehouden en vermoord of van flatgebouwen gegooid en gestenigd omdat zij, net als u, elkaar willen aanraken. In Nederland worden homoseksuelen geweigerd in de kerk omdat zij, net als u, elkaar willen liefhebben. Kinderen zijn thuis niet meer welkom omdat zij, net als u, zichzelf willen zijn. 

‘We zijn de stilte ook gaan waarderen. Geen woord over de kerk of de hel, geen gedoe.’

De weg van communiceren is niet altijd de juiste geweest. Daarvoor steek ik mijn hand zeker in eigen boezem, maar de afgelopen maanden heb ik elke dag tevergeefs naar mijn mailbox gekeken om te zien of er al een antwoord was van u. 13 jaar een onzekere relatie is niet gezond. Dit heeft impact op veel vlakken. Ik heb daardoor niet altijd de juiste keuzes gemaakt, daden verricht of woorden gesproken. Ja, ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen daden, maar door deze lang verstoorde verhouding tussen ouders en kind heb ik niet altijd de beste stappen gezet. Ik heb wel stappen gezet om dichter bij elkaar te komen, maar tevergeefs.

13 jaar een moeizame relatie doet ook vervreemden. Maar, zoals mijn broer en ik eerder hebben aangegeven, we zijn de stiltes ook gaan waarderen. Geen woord over de kerk. Geen wijzende vinger. Geen ‘hel’ of 'verloren gaan’. Geen gedoe.

Ik waardeer de momenten dat u de situatie wel aankon, zoals mijn verjaardagen samen met mijn vrienden, het Sinterklaas vieren bij mij thuis, de concerten die ik zong of mijn optredens op toneel. Maar ook de eerste momenten met mijn vriendjes. Die momenten zijn voor mij onvergetelijk geworden en zal ik altijd blijven koesteren. Dat waren de mooiste momenten van mijn leven. Met trots stelde ik u voor aan mijn omgeving. Met trots liet ik die momenten zien op Facebook. Maar dan volgde weer een periode van verbroken contact. Van onbegrip. Van ongeloof. U moest denk ik balanceren tussen uw liefde voor God en die voor uw zoon. Uiteindelijk koos u voor uw eigen leven. Het leven met God. Waar ik u de hand reikte, vouwde u uw handen samen om te bidden voor uzelf en de bekering van uw verloren zoon.

‘Ik ga door zonder u, maar met de mooie herinneringen in mijn hart’

Aangezien er nu geen antwoord volgt, ondanks dat wij het nog eens hebben gevraagd, is het voor mij tijd om de draad niet meer op te pakken. Om u als mijn ouders los te laten. Ik vergelijk het met een relatie tussen twee mensen die elkaar liefhebben. Als het niet meer werkt, dan werkt het niet meer. Natuurlijk geef je niet direct op, maar na zoveel jaren ongeluk is het goed om elkaar aan te kijken en te zeggen: 'We gaan onze eigen weg, we kiezen voor ons eigen geluk'. Helaas kunnen wij elkaar niet meer in de ogen kijken en hebben wij het contact afgedaan per mail of WhatsApp. Ja, communiceren was niet ons sterkste punt. 

U kiest voor een leven volgens de weg van de gereformeerde gemeenten en uw eigen invulling daarvan. Die weg heb ik altijd gerespecteerd. Nooit heb ik hier een kwaad woord over gesproken. Zelfs niet toen de kerk de deuren sloot voor mij na een moeilijke periode. Ik ga alleen door met mijn leven, omringd door mijn vriend, goede vrienden en mijn broer, waar ik zo veel steun aan heb. Die steun is met geen pen te beschrijven. Ik ga door zonder u, maar met de mooie herinneringen in mijn hart. Met de goede jeugd die ik van u heb gekregen. 

Ik kies voor een leven waarin ik lief mag hebben wie ik lief wil hebben. Ik kies voor een wereld waarin ik welkom ben zoals ik nu ben. En dat is geen zondige of verderfelijke wereld. Dat is mijn wereld, waarin men elkaar liefde, geluk en mooie momenten gunt. Waarin mensen van elkaar op aan kunnen. Elkaar vertrouwen. Elkaar de hand reiken wanneer de ander het even niet meer ziet zitten. Een schouder bieden wanneer ze verdrietig zijn. Elkaar accepteren zoals ze zijn. Oud of jong, kerkelijk of niet kerkelijk, hetero of homo, blank of donker.

Ik verwacht geen antwoord op deze brief. Als u wel die behoefte voelt, dan wil ik u vragen daar niet op te handelen. Natuurlijk is niet te voorkomen dat wij elkaar treffen op de straten van Den Haag of elders. Dat zullen moeilijke momenten zijn, maar ik hoop dat we dan beiden onze eigen weg kunnen gaan. 

Peter woont in Den Haag en is werkzaam als onderzoekscoördinator en fotograaf. Hij groeide op in een streng religieus gezin en schrijft voor Gay.nl over de moeilijke keuzes waarvoor hij heeft gestaan.

Foto: Mgr. Madhatter

  Whatsapp
17 mei 2017, 09:00
519 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok
Mqmrzn84tpSBVZiGOlfrW8vqFIV9CZXv