86 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Gastcolumn | F*CK datingapps!

Gastcolumn | F*CK datingapps!

Hoe de technologie monogamie doet uitsterven

Ik ben niet opgegroeid in een gebroken gezin. Mijn ouders zijn niet gescheiden, ik ben niet van hot naar her verhuisd, mijn zusje en ik zijn niet verwaarloosd, geslagen of mishandeld en we hebben altijd goed te eten gehad. Geen in de haast door de magnetron opgepiepte prakjes, maar met liefde bereide maaltijden, met als belangrijkste ingrediënt mijn moeders volle overgave.

Ik leef er nog steeds van. Na een lange, zware werkdag trek ik mezelf thuis terug om een heerlijke maaltijd voor mezelf te koken. Ik stop er al mijn liefde in, om deze vervolgens zelf weer op te peuzelen. Maar zelfs een kannibaal kan niet leven van enkel zijn eigen vlees. Ik besefte dat ook ik misschien langzamerhand de leeftijd heb bereikt waarop ik mijn liefde wil delen met een ander.

‘Samenwonen gaat tegenwoordig niet verder dan het achterlaten van een tweede tandenborstel’

De meeste twintigers en dertigers om mij heen ontkennen steevast elke vorm van nesteldrang. Samenwonen gaat niet verder dan het achterlaten van een tweede tandenborstel bij je favoriete bedpartner. Settelen is immers zo 1990. Je bent toch geen mietje?

Toch besloot ik mijn dromen over bakken geld en alle merkkleding die ik me maar kon wensen mentaal door de plee te spoelen en in te ruilen voor dat waar al mijn favoriete Disney-sprookjes en Britney-liedjes uit mijn jeugd over gingen. Liefde. Uitgaan zat er niet meer elk weekend in, want ik naderde de dertig en om eerlijk te zijn, lieten die bakken geld uit mijn originele droom toch ook een beetje op zich wachten. Ik besloot daarom een paar datingapps te installeren.

Met wat er op die apps gebeurde, zal ik je niet lastigvallen. Ik denk dat elke single vandaag de dag inmiddels ervaringsdeskundige is. Blote piemels en vulgaire ongevraagde uitnodigingen waren de waan van de dag.

Uiteindelijk vond ik een zielsverwant die ook meer zocht dan een snelle wip. Sterker nog, de wip – tegenwoordig ook wel: het nieuwe “hoi” – sloegen we over en we gingen rechtstreeks over tot een gesprek – ook wel: de nieuwe geraniums.

‘Onze liefde leek te mooi om waar te zijn. Na een maand bleek dat ook zo’

We klikten en het werd snel serieus. Binnen twee weken noemde ik hem mijn vriendje. Ik heb namelijk geleerd dat je pas kunt krijgen wat je wilt, als je eerlijk zégt wat je wilt. We zagen elkaar elke dag en stelden elkaar voor aan al onze vrienden. Hij wilde ook kinderen, over de naam van ons dochtertje waren we al uit. Het leek te mooi om waar te zijn. Na een maand bleek dat ook het geval.

Het kwam compleet onverwachts, tijdens een romantische wandeling door de natuur. Huilend stortte ik mijn hart uit bij een goede vriend. Een ‘oude ziel’, net als ik. Mijn nieuwe liefde, de toekomstige vader van mijn ongeboren adoptiekind, wilde een open relatie. 

Even twijfelde ik. Lag het dan toch aan mij? Moest ik me niet zo aanstellen? Zijn mijn normen en waarden relikwieën uit een lang vervlogen tijd? Moest ik de hoop op een liefde zoals die van mijn ouders laten varen? Sterft de monogamie werkelijk uit met onze generatie?

Want wat gebeurt er als de keuze onbeperkt is? Als er continu nieuwe technologieën zijn, die ons laten zien dat er daar in Brazilië misschien een kloon rondloopt van je huidige partner, maar met een net iets mooiere slag in het haar. Dan raken we overmoedig. Dan denken we dat we alles kunnen krijgen. En als je telkens iets nieuws voorgeschoteld krijgt dat net iets beter is dan wat je hebt, ga je nooit werkelijk ergens voor. Dan blijf je voor altijd zoekende.

‘Ik blijf liever lekker alleen met mijn achterhaalde ideeën over de liefde’

Ik verlang stiekem terug naar de tijd dat je niet verder kon kijken dan je eigen dorp. Waar je op jonge leeftijd trouwde met je jeugdliefde en die ook werkelijk trouw bleef. Door dik en dun. Door goede en slechte tijden. Tot de dood ons scheidt.

Dus fuck alle datingapps waarop mensen swipen, blokkeren en kiezen. Kiezen tot er niets meer te kiezen valt. Mij zul je er niet meer op vinden. 

Mij vind je op de fiets, over de grachten van Amsterdam, waar we bij een stoplicht oogcontact kunnen maken en elkaar kunnen begroeten. Als we elkaar daar dan de volgende dag op dezelfde tijd en plek weer treffen, kunnen we misschien zelfs zeggen dat het lot ons samen heeft gebracht. Kun je nagaan, een huwelijksspeech die zelfs je oma zal begrijpen. En tot die tijd blijf ik lekker alleen met mijn ouderwetse, achterhaalde ideeën over de liefde.

Want op een dag zal ook ik een nieuw klein mensenleven op laten groeien. Zonder gebroken gezin, zonder scheiding, zonder constante verhuizingen, zonder verwaarlozing, geweld of mishandeling. En zonder magnetronprakjes. Ook al maakt dat me een 90s mietje.

Pim Nugteren (1987) woont in Amsterdam en werkt bij Koninklijk Theater Carré. Hij schreef zijn hersenspinsels op om de nodige frustratie van zich af te schrijven omtrent de overheersende normen en waarden, of het gebrek hieraan, in de hedendaagse datingscene. Zijn website vind je hier www.pimnugteren.com.

  Whatsapp
09 november 2016, 11:05
86 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok