164 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
'Op het gebied van homo-acceptatie is de voetbalwereld blijven hangen'

'Op het gebied van homo-acceptatie is de voetbalwereld blijven hangen'

Oud-voetballer Chris Willemsen over de biografie van Haags scheidsrechter en homoactivist John Blankenstein

John Blankenstein was als een van de grootste scheidsrechters van Nederland een groot voorvechter van homoacceptatie binnen de voetbalwereld. Tien jaar na zijn dood publiceert vriend en oud-voetballer Chris Willemsen de biografie 'Ze lullen maar een eind weg'.

Het is ruim tien jaar geleden dat John Blankenstein overleed. Waarom juist nu een boek over zijn leven?
'Yoeri van den Busken, adjunct-hoofdredacteur van Voetbal International, had in 2000 al eens samen met John een boekje gemaakt, over spelregels én Johns leven, maar dat werd nauwelijks verkocht. Nu John er al tien jaar niet meer is, vonden we dat er eens een echt boek over zijn leven moest komen. Johns zus Karin, die de John Blankenstein Foundation oprichtte, gaf me Johns oude adressenboekje.'

Wie stonden er in dat boekje?
'Zoveel bekende namen. Mensen als oud-bokser Arnold van der Leiden en schaatsster Yvonne van Gennip. Ik dacht: hoe komen díe nou in het adressenboekje van John Blankenstein terecht? Ik ben ze gewoon gaan bellen om ze te vragen naar John. Mijn boek werd groter en groter en zo ontstond Ze lullen maar een eind weg. Het is daardoor ook geen chronologische biografie geworden. Er was namelijk altijd wel iemand die tussendoor iets te vertellen had.'

'Hij was de beste van het veld'

John en jij kenden elkaar goed. Hoe is jullie band ontstaan?
'Ik voetbalde in de regionale jeugd van ADO Den Haag toen daar ineens een jonge scheidsrechter met een donkere bril het veld op liep. Hij viel op: hij was heel anders dan al die oude, sullige scheidsrechters. In het begin deden we een beetje lacherig over zijn uiterlijk, maar al snel bleek hij de beste van het veld te zijn. Later werkten we allebei als ambtenaar bij het Ministerie van Sociale Zaken, in dezelfde kamer. Daar hebben we elkaar goed leren kennen.'

'Hij wilde niet sterven als eenzame, oude nicht'

In je boek komt naar voren dat John niet alleen een vrolijke man was. Hij kon ook erg somber zijn.
'Het was een echt mens, met plussen en minnen. Hij zong op feestjes het hardste mee, maar kon niet tegen eenzaamheid. Hij vertelde ooit dat hij niet thuis wilde wachten op zijn dood, als een eenzame, oude nicht.' 

Merkte jij dat hij moeite had met zijn seksuele geaardheid?
'Bij vlagen was hij verdrietig, maar ik kwam er pas later achter dat dit vanwege zijn homoseksualiteit was. Hij sloot zich vaak depressief op in zijn kamer. Zijn levenspartner Willem-Jan vertelde dat hij in een sombere periode alleen in zijn kamerjas op de bank lag en niets uitvoerde.'

En zijn omgeving?
'Vooral zijn vader had het er in eerste instantie zwaar mee. Hij maakte zich zorgen en was bang dat zijn jongen niet meer aan werk zou komen. Het waren de jaren zestig; een heel andere tijd.'

'John hield zich staande als homo in de voetbalwereld'

Hoe bracht hij zijn geaardheid en voetbal samen?
'John was een prachtmens: hij heeft wel honderden lezingen gegeven over homoseksualiteit binnen de topsport. Hij wist hoe moeilijk de combinatie was. Hij heeft zich als homo echt staande moeten houden in de voetbalwereld. In 1994, bijvoorbeeld, toen de finale van de Europacup, een wedstrijd tussen AC Milan en FC Barcelona, hem door de neus werd geboord. Hij mocht de wedstrijd niet fluiten, omdat Cruijff de trainer was van FC Barcelona. Hij zou dan niet objectief kunnen zijn. De werkelijke reden was zijn seksuele geaardheid. Hij was witheet, en diep teleurgesteld.'

Nog steeds zijn er maar weinig professionele voetballers openlijk homoseksueel. Hoe komt dat?
'De acceptatie gaat erg traag, omdat de voetbalwereld heel erg conservatief is. De hele wereld is veel en veel sneller geworden, maar op dit gebied zijn we blijven hangen. Ik heb het nooit begrepen. Ik ben zelf zo hetero als wat, maar heb homo’s in het team nooit als probleem gezien. Ze werden net zo dronken als wij na een wedstrijd, maar als wij het over onze vrouw en kinderen hadden, hadden zij het gewoon over hun vriend.'

Hoe kan de acceptatie verbeteren?
'John heeft zoveel werk en energie in de acceptatie gestoken, maar is slechts kleine stapjes vooruit gekomen. Dat lag niet aan hem, dat lag gewoon aan de omgeving. Homoseksualiteit moet bij jonge sporters eerder herkend worden door trainers. Daarna moet het ook beter worden erkend én de trainers moeten er beter mee leren omgaan. Het maakt namelijk niet uit of je homo of hetero bent. Achter die gedachte sta ik honderdduizend procent.'

John Blankenstein was van januari tot juni 2004 voorzitter van COC Haaglanden. In 2004 richtte hij de Homo LesBische Federatie Nederland op. Een jaar eerder ontving hij van het COC de Bob Angelo-penning. Ook kreeg John in 2005 de Harry Stapelprijs voor het ondersteunen van de emancipatie van homoseksuele sporters van de Nederlandse Culturele Sportbond. Na Johns dood in 2006 richtte zijn zus de John Blankenstein Foundation op. Een jaar later werd ook de John Blankensteinprijs in het leven geroepen, een jaarlijkse homo-emancipatieprijs. 

Tekst: Roel Janssen

  Whatsapp
03 november 2016, 11:14
164 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok