468 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
‘Wij gaan het samen wel uitzingen’

‘Wij gaan het samen wel uitzingen’

Hans & Max: 28 jaar samen, 8 jaar getrouwd

28 jaar terug leerden Hans en Max elkaar kennen via een contactadvertentie in de Volkskrant. 8 jaar geleden bezegelden ze hun liefde met een huwelijk. ‘Maar daar zijn wel drie mislukte aanzoeken aan vooraf gegaan!’

Hans (57) en Max (63) wonen in de rustige nieuwbouwwijk Parkhaven in Utrecht. Hans is amateurvolleyballer bij Vlerk en werkt als adviseur praktijkleren bij een stichting die zich richt op het verbeteren van de aansluiting tussen onderwijs en arbeidsmarkt. Max beheert de Nederlandse Barry Manilow-fansite en werkt een paar avonden per week als gastheer in een restaurant.

Max zoekt man
De mannen leerden elkaar kennen in 1988, toen Max een vastberaden advertentie plaatste in de contactpagina's van de Volkskrant. De inhoud luidde als volgt:

‘Ben jij het ook zo zat om wekelijks deze rubriek door te kijken? Ik wel. De krant lezen is leuk, maar dan wel samen. Hou jij ook van streepjesoverhemden en stropdassen, film, musicals en gezelligheid delen en ben je net als ik een vlotte, vrolijke jongeman, toevallig tussen de 22-30 en woonachtig in of rond Utrecht? Reageer dan. Misschien lezen wij binnenkort samen deze krant!’

‘Hij hangt op de wc, zodat we ‘m elke dag zien’, vertelt Max triomfantelijk. ‘Ik was het zat om mannen in de kroeg te vinden en achter te laten. Het lukte me niet daar een stabiele relatie te vinden. Op oudejaarsavond 1987 besloot ik dat het tijd was voor twee dingen: me giga te bezatten en daarna een goede relatie te zoeken. In missie één ben ik sowieso geslaagd, ik ben zelfs uit de bar gezet waar ik al jaren kwam. Missie twee zit naast je op de bank!’

‘In de kroeg lukte het me niet een stabiele relatie te vinden’

Max ontving tientallen reacties op zijn advertentie en schakelde de hulp van zijn vrienden in om het kaf van het koren te scheiden. ‘Ik zat niet te wachten op brieven waarin mensen de lengte van hun piemel beschreven, dus ik kon gelijk aardig wat mensen elimineren. Vervolgens heb ik met een groepje vrienden een selectieronde gedaan, als waren zij een soort ballotagecommissie. Daar kwam Hans met stip uit als de nummer één.’

Spannend
Max was al flink wat jaren out, proud en actief in de gayscene. Voor Hans lag dat iets anders. ‘Ik ben vrij streng katholiek opgevoed, homoseksualiteit was destijds nogal taboe, er werd weinig over gesproken. Ik heb zelfs dik drie jaar een vriendin gehad, maar dat bleek toch niet te werken. Ik was geabonneerd op de Volkskrant en daarin zag ik op een dag Max' advertentie staan. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en hem een berichtje te sturen.’

Na twee dates met Max kwam Hans uit de kast naar zijn familie. ‘Eerst heb ik het mijn collega’s verteld, die zeiden me het al een beetje te hebben verwacht. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik niemand ben kwijtgeraakt tijdens mijn coming-out. Zelfs m’n ouders reageerden er relatief goed op. Alleen mijn vader – misschien is dat vader-eigen – had er wat moeite mee. Twee weken na mijn coming-out heb ik Max gelijk bij m’n ouders uitgenodigd. Ik liet er geen gras over groeien.’ ‘Dat klopt’, beaamt Max. ‘Toen ik hem na onze tweede date uitnodigde voor een kop koffie in mijn appartement, trok hij uit het niets ineens een weekendtas uit zijn auto.’

Vrij zijn
De mannen vertellen vanaf het begin af aan elkaar erg vrij te hebben gelaten binnen de relatie, ook op het gebied van seks. Max: ‘Ik denk dat we het zo ook al 28 jaar volhouden.’ Hans: ‘Max heeft me aan het begin gelijk alles laten zien, van de sauna’s tot de homo-ontmoetingsplekken.’ Max: ‘Ik vond dat wel zo eerlijk, ik wilde hem laten zien wat er allemaal te koop was. Wat hij er vervolgens mee wilde doen heb ik altijd aan hem overgelaten. Sommige mensen willen misschien liever een monogame relatie, maar wij weten uit ervaring echter dat dat niet altijd werkt. Ik wil onze relatie zo open en transparant mogelijk houden.'

'We laten elkaar heel vrij, zo houden we het al 28 jaar vol’

‘Ik ben ook wel blij dat ik zo nu en dan eens op pad kan zonder Max’, zegt Hans lachend. ‘We zien elkaar genoeg.'

Driemaal scheepsrecht?
20 juni 2008, 7 jaar na de openstelling van het huwelijk voor koppels van gelijk geslacht, stapten Hans en Max in het huwelijksbootje. ‘We hoefden niet zo per se met die hype mee te doen toen het net mogelijk was gemaakt’, vertelt Hans. ‘Ik was er ook lange tijd niet zo mee bezig, maar Max wel.’

Maar liefst twee keer vroeg Max Hans ten huwelijk, maar beide keren kreeg hij nul op het rekest. ‘Ik vond het onzin’, vertelt Hans. ‘We hadden alles goed geregeld, testamenten opgesteld, een samenlevingscontract. Nadat ik een huwelijksceremonie bijwoonde van twee volleybalmaatjes snapte ik echter ineens de emotionele waarde die Max eraan hechtte, maar ja, het balletje lag na twee keer nee natuurlijk bij mij.’

Een van de trouwfoto's, geschoten in het Dutch Design Center. © Norbert WaalboerEn dus ging Hans aan de slag met een uitgebreid aanzoek. Hij deed een poging tijdens een vakantie met een paar vrienden ‘maar toen we eenmaal op de perfecte locatie stonden – een havenplaatsje met een piertje en een mooi wit kapelletje – riep Max: “Nou, dit is ook wel een leuke locatie om iemand ten huwelijk te vragen”. Toen was het romantische er voor mij af, zoals je begrijpt.’

Max: ‘Hij was al de hele week aan het draaien, hij was duidelijk iets van plan. Ik had ‘m al in de smiezen, dus het leek me leuk om hem een beetje te zieken. Dat bleek achteraf niet zo’n verstandig plan.’

Eeuwige trouw
In augustus van hetzelfde jaar, tijdens een feestje ter ere van de 50ste trouwdag van Hans’ ouders, kwam het er alsnog van. ‘Tijdens de speeches gaf m’n broer ineens het woord aan Max', vertelt Hans. 'Hij had echter al een neutje op en ging maar door, dus ik probeerde ‘m af te kappen, maar hij ging stug door. Toen begon het kwartje bij mij te vallen en ja hoor, ineens vroeg hij mijn ouders om mijn hand. Voordat ik ja had gezegd begon iedereen Max al te feliciteren, haha. Ik voelde me overigens niet echt voor het blok gezet hoor, we waren het immers al van plan.’

‘Er was zelfs een homokoor aanwezig op onze bruiloft’

Vervolgens prikten de mannen een datum. ‘Max’ ouders waren al overleden en mijn moeder was ernstig ziek’, vertelt Hans. ‘De 20ste is ook een bijzondere datum. Het zijn de dagen waarop Max’ ouders jarig zijn bij elkaar opgeteld. Een goede vriend van ons was net buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand geworden en heeft ons in de echt kunnen verbinden.’

Hans trekt een prachtig samengesteld trouwboek tevoorschijn met een verslag van de bruiloft. Het barst van de stralende foto's van het koppel in hun witte pakken. ‘We zijn toch homo’s hè’, lacht Max. ‘Er was zelfs een homokoor aanwezig, Cantatori del Duomo, om ‘Oh, Happy Gay’ te zingen.’

Tot de dood ons scheidt
Wat Hans het leukst vindt aan Max? ‘Zijn enthousiasme en impulsiviteit. Dat rem ik dan wel weer af, overigens, maar hij weet wat hij wil en gaat er keihard voor.’ En vice versa? ‘Hans is een pietje precies. Hij is altijd heel punctueel en een ontzettende mierenneuker. Als ik bij het ramen lappen nog een streep laat staan krijg ik het gelijk te horen...’ Hans fronst even: ‘Hij vraag je wat je het leukst aan me vindt, Max, niet het vervelendst!’. Max blijft even stil. ‘God, je moet er wel lang over nadenken zeg', zegt Hans licht gepikeerd. ‘Dit’, reageert Max ineens. ‘De manier waarop je nu reageert. Ik kan je zo heerlijk in de maling nemen. Je hapt altijd op alles, heerlijk vind ik dat!’ Er verschijnt een voorzichtige glimlach op Hans’ gezicht: ‘Ik ben inderdaad een dankbaar slachtoffer…’.

‘Het moet wel heel gek lopen wil er nu nog iets tussen ons in komen’

‘We hebben gewoon heel veel met elkaar gemeen’, gaat Max verder. ‘We komen beiden uit een middenklasse gezin en hebben hard gevochten om te komen waar we nu zijn. Allebei op onze eigen manier. We zijn in die 28 jaar samen ook geen steek veranderd. We zijn vrijer geworden in onze relatie, maar we zijn verder volledig onszelf gebleven. Het moet wel heel raar lopen, wil er nu nog iets tussen ons komen.’

Tekst: Martijn Kamphorst / Coverbeeld: André Dieterman Photography

  Whatsapp
01 april 2016, 09:00
468 Online gebruikers
Vul een correcte gebruikersnaam en wachtwoord in.
Login Vergeten
Nog geen lid? Meld je gratis aan en ontmoet direct duizenden andere gebruikers.
Volg Gay.nl op
Facebook / Twitter

deze functie is alleen voor Members
Go Premium Ok